อ่านละคร ธรณีนี่นี้ใครครอง ตอนที่ 2(ต่อ) วันที่ 24 มิ.ย. 55

{[['']]}
 

ดรุณีขยับรถเข้าที่จอด ปลดกุญแจรถ คว้ากระเป๋าสะพายและรายการของที่จะซื้อ ปิดประตูรถแล้วหันถามอาทิจที่เดินรวมกลุ่มมากับน้าแก้ว อึ่ง กับพัน ว่าจะไปหาใครที่สวนคุณย่า
“หาคุณย่า” ชายหนุ่มตอบกวน ถูกถามกวนยิ่งกว่าว่ามีธุระอะไร “ธุระส่วนตัว”

ทำ ท่ากร่างแต่ข่มอาทิจไม่ลง ดรุณีเลยหันไปลงกับอึ่ง พัน และน้าแก้ว ถามเสียงเข้มว่าจะมายืนอยู่ทำไม ให้เอารถเข็นลงมา แล้วถามหารายการของที่จะซื้อกับน้าแก้วว่าเอาไว้ที่ไหน น้าแก้วบอกว่าก็อยู่ในมือคุณณีนั่นแหละ ทำเอาดรุณีหน้าแตกแต่ทำไก๋กลบเกลื่อนไล่ทุกคนให้รีบไปซื้อของตามรายการเร็วๆ เดี๋ยวตลาดจะวายเสียก่อน

“ผมรอที่นี่นะ” อาทิจเอ่ยขึ้นเมื่อรู้ตัวว่าเป็นส่วนเกินของเธอ “คุณไม่ขอโทษผมก็ไม่เป็นไร แค่ไถ่โทษด้วยการให้ผมอาศัยรถไปด้วยก็พอแล้ว”

ดรุณีพูดอย่างไม่แยแส ว่าจะรอที่ไหนก็เรื่องของนาย พูดแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์บอกให้ไปรอฝั่งโน้นดีกว่า แดดไม่ร้อน น้าแก้วมีแก่ใจบอกว่าเดี๋ยวซื้อของเสร็จแล้วจะไปตาม ดรุณีเร่งทุกคนไปกันได้แล้ว อึ่งกับพันจึงหิ้วตะกร้า เข็นรถตามไป

อาทิ จเห็นดรุณีทำกุญแจรถตก เขาหยิบขึ้นมาจะเรียกดรุณี  แต่พอเงยหน้าขึ้นทุกคนก็หายไปจากตรงนั้นแล้ว เขาจึงเดินไปฝั่งตรงข้าม เข้าไปในร้านอาหาร เจ้าของร้านมาแจ้งรายการอาหารยาวเหยียด เสร็จแล้วถามว่าจะรับอะไรดีครับ

“น้ำแข็งเปล่าแก้วนึงครับพี่ พอดีคุณแม่ผมทำกับข้าวมาให้แล้ว” เจ้าของร้านทำหน้าเซ็ง อาทิจไม่ได้สังเกต เขาจัดแจงเอาห่อใบตองออกมาสองห่อ ห่อหนึ่งเป็นข้าวเหนียวนึ่งอีกห่อเป็นเนื้อย่างแดดเดียว

ดรุณีกับน้า แก้ว อึ่ง และพันยังอยู่ฝั่งตรงข้าม ดรุณีชะเง้อมองอาทิจแล้วสั่งทุกคนแยกย้ายไปซื้อของ น้าแก้วบอกว่าดีไปเร็วกลับเร็ว คุณคนนั้นจะได้ไม่ต้องรอนาน

“เร็วแต่ ไม่ต้องรอค่ะ หนูไม่ได้รับปากเขานี่คะว่าจะให้เขาไปด้วย” พูดพลางเขม้นมองไปที่อาทิจ “เล่นสั่งข้าวมากินซะขนาดนั้นคงอีกนานกว่าจะกินเสร็จ ถ้าเรากลับแล้วมาไม่ทัน มันก็ไม่ใช่ความผิดของเรา จริงไหมคะ แล้วเจอกันที่รถเลยนะคะน้าแก้ว” พูดแล้วเดินไปเลย น้าแก้วมองตามหลังส่ายหน้าอย่างรู้ทัน แล้วเดินไปอีกทาง

อาทิจไม่ทัน กินข้าว ก็มีหญิงจรจัดคนหนึ่งอุ้มลูกเข้ามาขอข้าวเจ้าของร้านกิน ถูกเจ้าของร้านไล่บอกว่าติดหนี้ข้าวเป็นร้อยแล้วยังมีหน้ามาขออีก อาทิจเห็นดังนั้นจึงเรียกหญิงจรจัดมากินกับตน เจ้าของร้านไม่ยอมให้นั่งเพราะไม่ได้ซื้ออะไรที่ร้าน อาทิจเลยให้สั่งน้ำแข็งเปล่าแก้วหนึ่ง แล้วเลื่อนข้าวกับเนื้อย่างแดดเดียวของตนให้หญิงคนนั้นกับลูกกิน

สองแม่ลูกกินอย่างหิวโหย อาทิจมองอย่างเวทนาจนตัวเองลืมความหิวไปเลย

ooooooo

ดรุณี กับน้าแก้ว อึ่ง และพันซื้อของเสร็จกลับมาแล้ว เธอเร่งทุกคนให้ไปกันได้เลย น้าแก้วท้วงติงว่ามันจะดีหรือ เดี๋ยวใครๆจะนินทาเอาได้ว่าคนที่สวนคุณย่าไม่มีน้ำใจ อึ่งกับพันเห็นด้วย ดรุณีโต้ว่าน้ำใจมีไว้ตอบแทนคนที่มีน้ำใจให้เราเท่านั้น

อาทิจได้ยิน พอดีถามว่า แล้วการเก็บกุญแจรถที่คนทำตกไว้แล้วไม่ขโมยรถ แต่นำกุญแจมาคืนเจ้าของ อย่างนี้เรียกว่ามีน้ำใจไหม ดรุณีฉุกคิดได้ตบกระเป๋าหากุญแจรถจึงรู้ว่าหายไป
อาทิจยื่นกุญแจรถไปตรงหน้า เธอกระชากไป อาทิจถามว่า ในเมื่อตนมีน้ำใจเธอก็คงไม่กลืนน้ำลายตัวเอง จริงไหม พูดแล้วกระโดดขึ้นท้ายรถกระบะเลย ดรุณีสะบัดไปที่นั่งคนขับกระชากรถออกไป จนคนที่นั่งอยู่กระบะเทหัวทิ่มไปข้างหน้าแล้วกระดอนมาข้างหลังหัวทิ่มหัวตำ ไปตามกัน

ระหว่างทางกลับไปสวนส้ม อาทิจมองสองข้างทางอย่างศึกษาหาข้อมูล ส่วนอึ่งกับพันนั่งมองอาทิจนึกในใจว่าหมอนี่เป็นใครนะ ทำไมหล่อลากดินขนาดนี้ อาทิจหันมาเจอสายตาของทั้งสองก็ฉีกยิ้มให้แล้วมองไปทางอื่นอย่างไม่สนใจ

ส่วนที่หน้ารถ หลังจากน้าแก้วรู้ว่าอาทิจคือชายหนุ่มคนที่มากอดไหล่ดรุณีที่พิพิธภัณฑ์โรงงานหลวงเมื่อ
วันก่อน ก็หัวเราะชอบใจว่านี่ต้องเป็นเนื้อคู่กันแน่ๆ ถึงได้เจอกันแล้วเจอกันอีก สงสัยว่าหนุ่มนี่คงจะไปสมัครงานกับคุณย่า เหลียวมองข้างหลังแล้วพูดขำๆ ว่าพวกสาวๆที่ไร่คงไม่เป็นอันทำงานกันแน่ ขนาดอึ่งกับพันยังมองกันไม่วางตาเลย

“เดี๋ยวเถอะ...จะทำให้หายหล่อ ทั้งคนจ้องทั้งคนถูกจ้องเลย” ดรุณีพูดอย่างมันเขี้ยวแล้วกระชากรถวืดดดดเดียว คนข้างหลังก็ถูกเหวี่ยงไปกองกันข้างหน้าแล้วกระดอนมาข้างหลัง ร้องกันลั่นไปหมด

ดรุณียังตั้งหน้าตั้งตาแกล้งคนข้างหลังทั้งที่ตัว เองเพิ่งขับรถเป็นแท้ๆ จนเกือบประสานงากับรถที่สวนมา ดีที่หักหลบได้หวุดหวิด คราวนี้อาทิจทนไม่ได้แล้ว เขาลงไปนั่งเบียดดรุณีออกไป ขอเป็นคนขับรถเอง ดรุณียังทำอวดดีไม่ยอมให้ขับ

“ขับ รถประสาอะไร จะพาทุกคนไปตายกันหมดแล้วรู้ตัวรึเปล่า” อาทิจเสียงดัง ดรุณีถามว่าแล้วเกี่ยวอะไรกับเขา “เกี่ยวสิ ในเมื่อผมนั่งรถมากับคุณ”

ดรุณี บอกว่าไม่พอใจก็โบกรถคันอื่นไปเอง อาทิจไม่ยอมเพราะตนต้องไปพบคุณย่าวันนี้ให้ได้ และต้องไปรถคันนี้ด้วยแล้วนั่งเบียด ดรุณีตวาดว่าเขาไม่มีสิทธิ์มาขับรถคุณย่า อาทิจถามว่าทำไมจะไม่มีสิทธิ์ในเมื่อตนก็เป็นหลานคุณย่าเหมือนกัน และก็ขับรถเป็นกว่าเธอหลายเท่า

ทุกคนเลยพากันอึ้งเมื่อรู้ว่าอาทิ จเป็นหลานคุณย่า เขาจึงเปิดเผยตัวเองว่าชื่ออาทิจเท่านั้นเอง ดรุณีถึงกับตะลึงว่าที่แท้ก็นายคนนี้นี่เอง!

ooooooo

อาทิ จขับรถมาจนถึงสวนส้ม น้าแก้วบอกดรุณีว่าตนจะจัดการกับของที่ซื้อมาเอง ให้เธอพาอาทิจไปพบคุณย่าก็แล้วกัน ดรุณีเดินอ้าวไปเลย จนน้าแก้วต้องพูดออกตัวกับอาทิจว่า เธอคงไม่คิดว่าเขาจะเป็นหลานคุณย่าเลยตั้งตัวไม่ทัน และคงรู้สึกผิดเรื่องขับรถด้วย แก้ต่างให้ว่า เธอเพิ่งขับรถเป็น ไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งเขาหรอก

“ผมไม่ติดใจอะไรหรอกครับ เพียงแต่คิดว่าจะทำยังไงถึงจะเอาชีวิตรอดมากราบคุณย่าได้เท่านั้น”

ดรุณี ตะบึงตะบอนพาอาทิจไปหาคุณย่า พูดเหน็บว่าพอได้รับจดหมายก็รีบแจ้นมาเลย คุณย่ามองอาทิจที่เข้ามาอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว สัญชาตญาณความเป็นย่าหลานทำให้มองกันด้วยสายตาอบอุ่น ชิดเชื้อ

อาทิ จเข้าไปก้มกราบแทบเท้าคุณย่า ดรุณีทำแสบแกล้งยื่นเท้าไปใกล้คุณย่าเลยเหมือนอาทิจกราบตนไปด้วย แต่อาทิจก็ไม่สนใจเมื่อคุณย่าถามว่ามาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ มาอย่างไร
อาทิจกับน้าแก้วช่วยกันเล่า คุณย่าเห็นรอยฟกช้ำที่แขนกับศอกของอาทิจถามว่าไปโดนอะไรมา อาทิจไม่อยากมีเรื่องตอบเลี่ยงไปแบบไม่โกหกแต่ก็พูดไม่หมดว่า ตนข้ามถนนแล้วไม่ทันเห็นรถที่แล่นมา กระโดดหลบเลยล้มกระแทกพื้นเอง

คุณย่าบ่นพวกวัยรุ่นที่เพิ่งหัดขับรถแล้วออกมากวนเมือง เตือนเขาต้องระวังตัวให้มาก อาทิจสะใจมากบอกคุณย่าว่า

“ครับ ผมจะระวังพวกวัยรุ่นกวนเมืองพวกนี้ให้มากครับ” พลางปรายตาไปทางดรุณี เธอตีหน้ายักษ์ใส่ ส่วนน้าแก้วรู้แกวแอบขำเบาๆ จากนั้นคุณย่าลำดับญาติให้ฟังว่า

“มาด้วยกันอย่างนี้พ่ออาทิจคงรู้จักกับแม่ณีแล้วสินะ แม่ณีเป็นน้องคนหนึ่งของย่า ก็ต้องมีศักดิ์เป็นย่าของพ่ออาทิจด้วย”
“นายอาทิจต้องเรียกหนูว่า คุณย่า ถูกไหมคะ” ดรุณีดี๊ด๊า พอคุณย่ารับว่าใช่ เธอก็หันไปยืดกับเขาทันที ทำเอาอาทิจกระอักกระอ่วนใจ คุณย่าตัดบทว่าคนไทยเรานิยมนับญาติกันตามอายุ ถามอาทิจว่าอายุเท่าไร พอรู้ว่า 20 เศษ คุณย่าบอกว่าแก่กว่าดรุณี 3 ปีเอง บอกดรุณีว่า ให้เธอเรียกอาทิจว่า “พี่” ก็แล้วกัน ทำเอาดรุณีปรับอารมณ์ไม่ทันหน้างํ้าไปเลย
แล้วคุณย่าก็ประทับใจ หลานชายคนนี้ เมื่อจัดห้องพักให้แล้ว เขาบอกว่าตนกินอยู่ง่ายขอแค่เสื่อผืนหมอนใบ มีข้าวกินมีที่ดินให้ทำงาน แค่นั้นก็พอแล้ว
“กินง่ายอยู่ง่ายอย่างนี้ก็ดีแล้วล่ะพ่อ” คุณย่าพอใจ แต่ได้ยินเสียงดรุณีกระแอมกระไอพลางลุกขึ้น คุณย่าถามว่าจะไปไหน เธอบอกว่าจู่ๆก็รู้สึกคลื่นไส้เหมือนอ้วกจะแตก คุณย่าเลยฝากว่า “ถ้าอย่างนั้นก็พาพ่ออาทิจไปด้วยเลย อ้วกเสร็จแล้วจะได้พาพ่ออาทิจไปส่งที่บ้านพัก... ไป...พ่ออาทิจ”
“ครับคุณย่า” อาทิจรับคำลุกขึ้นตามดรุณีที่เดินกระฟัดกระเฟียดไป
ระหว่าง ทางอาทิจถามว่าไม่พอใจตนเรื่องอะไร ดรุณีไม่บอก เขาเลยเดาว่ากลัวตนจะมาปอกลอกคุณย่าใช่ไหม บอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงเพราะตนมาที่นี่เพื่อทำงาน และจะพิสูจน์ให้เธอและทุกคนเห็นว่า ตนไม่เหมือนคนอื่น
“ฉันจะคอยดู” ดรุณีพูดใส่หน้าอย่างเย้ยหยัน ท้าทาย
ooooooo
ดรุณี เจ็บใจที่ข่มอาทิจไม่ลง พอใกล้บ้านพักก็ตะโกนเรียกจิ๋วแจ๋ว ลูกสาววัยกำดัดของน้าแก้วให้มาพาอาทิจไปบ้านพักติดนํ้าตกให้หน่อย พอจิ๋วแจ๋วมาเห็นอาทิจเท่านั้น ก็เคลิ้มความหล่อของเขา ดรุณียิ่งหงุดหงิดที่อาทิจหล่อชนะใจสาวๆทุกคน ส่งอาทิจให้จิ๋วแจ๋วแล้วก็สะบัดกลับไป
อาทิจพอใจมากที่บ้านพักอยู่ ท่ามกลางดงกล้วยไม้ป่า กลางหุบเขา และติดนํ้าตก บอกจิ๋วแจ๋วว่าน่าอยู่จัง จิ๋วแจ๋วทำหน้าสยองบอกว่าน่าอยู่แต่ไม่มีใครอยากอยู่เพราะลือกันว่าที่นี่ผี ดุ ทั้งผีนางตะเคียนและผีนางตานี พูดแล้วก็รีบขอตัวกลับ
อาทิจไม่ใส่ ใจกับเรื่องที่จิ๋วแจ๋วพูด เขามองไปรอบๆบ้านอย่างพอใจมากกับอาณาจักรเล็กๆที่ร่มรื่นของตัวเอง จัดแจงเอารูปครอบครัวที่ติดมาวางไว้หัวเตียง พูดกับพ่อในรูปว่า
“ผมจะเป็นตัวแทนไถ่โทษให้คุณพ่อ จะตั้งใจ
ทำ งานเพื่อปากท้องและการศึกษาของน้องๆ ผมจะพิสูจน์ตัวเองให้คุณย่าและทุกคนเห็นครับว่า ลูกชายของคุณพ่อคนนี้ ก็เอาดีกับงานในไร่ในสวนได้เหมือนกัน”
อาทิจมองรูปครอบครัวยิ้มอย่างมีความสุขเหมือนได้อยู่กันพร้อมหน้ากับทุกคนในครอบครัว
การ มาของหลานคุณย่าคนล่าสุด เป็นที่ฮือฮาของพวกคนงาน ที่ลานอเนกประสงค์บ้านพักคนงาน วันนี้จึงมีการวิพากษ์วิจารณ์กันถึงความหล่อของหลานคุณย่า จนต๊อดที่ถือว่าตัวเองหล่อที่สุดในสวนส้มนี้แล้วทนฟังไม่ได้ บอกว่าหล่อสักแค่ไหนก็ทนอยู่ที่นี่ได้ไม่ถึงสิบวันมีหวังเปิดกลับไปแน่ ถึงขั้นประกาศว่าเสือสองตัวจะอยู่ถํ้าเดียวกันไม่ได้ ตนหล่อเป็นอันดับหนึ่งมาตลอดจะมีใครมาหล่อเกินหน้าตนได้ยังไง
“ถาม จริงๆเหอะ ใครไปเข้าฝันบอกเอ็งว่าเอ็งหล่อรึ ถ้าเอ็งหล่อ ข้าสองคนก็แหล่มล่ะวะ” พันกับอึ่งเยาะเย้ยแล้วพากันหัวเราะใส่ต๊อด ทำให้ต๊อดยิ่งเจ็บใจ ประกาศว่า จะไม่ยอมให้ใครมาหล่อบดบังรัศมีตนเด็ดขาด
ooooooo
ดรุณี เห็นคุณย่าเอ็นดูอาทิจก็ระแวงว่าตัวเองจะตกอันดับ ยิ่งเมื่อน้าแก้วบอกว่าถ้าอาทิจขยันและอดทนกับงานหนักได้ด้วยแล้วละก็...มี หวังคุณย่าจะเอ็นดูมากกว่านี้ ก็ยิ่งไม่ชอบหน้า
ระหว่างนั้นเอง คุณย่าก็มาบอกให้น้าแก้วเตรียมอาหารเผื่ออาทิจด้วย ดรุณีนึกว่าคุณย่าจะให้ใครยกไปให้เขาที่บ้านพัก พอรู้ว่าคุณย่าจะให้อาทิจมาร่วมโต๊ะด้วยก็ยิ่งรับไม่ได้ ดังนั้น เมื่อคุณย่าให้ไปเรียกอาทิจมากินข้าวจึงเกี่ยงให้น้าแก้วไปเรียก น้าแก้วอ้างว่าต้องทำอาหาร ดรุณีเลยกระฟัดกระเฟียดไปเรียก
ไปเจออาทิ จเพิ่งอาบนํ้าเสร็จนุ่งผ้าขนหนูออกมาพอดี เธอโวยวายว่าอุบาทว์ ไม่มีเสื้อผ้าใส่รึไงถึงได้มายืนเปลือยอยู่อย่างนี้ อาทิจบอกว่าตนเพิ่งอาบนํ้าเสร็จและไม่คิดว่าจะมีใครมาด้วย พูดกวนประสาทว่า
“ผ้าเช็ดตัวผมมีผืนเดียว ผมเลือกอุจาดท่อนบนมันผิดหรือครับ หรือคุณอยากให้ผมอุจาดท่อนล่าง”
ดรุณีด่าอีกรอบแล้วกลับไป อาทิจมองตามขำๆ ถอดผ้าขนหนูออก ที่แท้เขานุ่งกางเกงขาสั้นอยู่ข้างในอีกชั้น
ooooooo
ครู่ เดียว อาทิจก็แต่งตัวเรียบร้อยเดินอย่างนอบน้อมเข้ามา ดรุณีที่กำลังฟ้องคุณย่าอยู่นึกหมั่นไส้เลยขอตัวไปอาบนํ้า คุณย่าจึงบอกอาทิจว่ารอน้องไปอาบนํ้าก่อน  พาอาทิจไปนั่งคุยกันที่ระเบียงด้านนอก
คุณย่าถามไถ่เรื่องที่พัก อาทิจบอกว่าน่าอยู่มาก คุณย่าจึงบอกเขาว่า อย่าถือสาดรุณีเลยเพราะเป็นเด็กที่สุดในบ้าน แล้วก็ยังขี้น้อยใจและแสนงอนอยู่สักหน่อย
อาทิจบอกว่าตนไม่ถือ เพราะตนก็มีน้องสาวหลายคน แต่เอาความเฮี้ยวของน้องๆมารวมกันหมดก็ยังได้ไม่ถึงครึ่งของดรุณี ทำให้คุณย่าหัวเราะขำๆออกมา บอกว่าถึงดรุณีจะบู๊จะซนแต่เป็นคนจิตใจดี ย่ารับรองได้ อาทิจฟังแล้วนึกถามในใจว่าจริงหรือ??
ดรุณียังไม่ไปไหน แอบดูอยู่เห็นคุณย่าหัวเราะอารมณ์ดีก็นึกหมั่นไส้ว่าอาทิจต้องประจบอะไรคุณย่าแน่ๆ
อาบนํ้าเสร็จแล้ว ดรุณีหมั่นไส้อาทิจจนไม่ยอมลงไปกินข้าวร่วมโต๊ะ จนน้าแก้วต้องลงไปบอกคุณย่าว่าเธอท้องเสียกินยาแล้วขอนอนพักก่อน
ระหว่าง กินข้าว คุณย่าถามอาทิจว่าต้องการอะไรมากที่สุดในชีวิต เขาบอกว่าที่ดินสักแปลงหนึ่ง คุณย่าถามอีกว่าถ้ามีที่ดินสัก 10 ไร่จะทำอะไร
ขอขอบคุณจาก thairath.co.th  
Share this game :

No comments:

Post a Comment

 

Copyright ©2011- 2013 เรื่องย่อละคร ดูละครย้อนหลัง ดูทีวีออนไลน์ 3,5,7,8,9,tpbs ดูละคร, ละครย้อนหลัง, ซิทคอม, รายการ